Πρώτα απ’ ὀλα ας αποφασίσουμε ποια λύση του κυπριακού θέλουμε

Το μεγαλύτερο, ίσως, πρόβλημα των Ελλήνων της Κύπρου (Ε/Κ) είναι ότι δεν κατόρθωσαν ακόμη να έχουν μια ολοκληρωμένη και σταθερή στρατηγική για την επίλυση του κυπριακού.

Αυτό θα μπορούσε να γίνει μόνο αν προσδιορίζαμε, από την αρχή και συγκεκριμένα, ποια λύση θέλουμε και μετά να αναλύσουμε τη στρατηγική που θα ακολουθήσουμε για να φτάσουμε στη λύση.

Είναι πράγματι δυσάρεστο το γεγονός ότι 38 τόσα χρόνια μετά το πραξικόπημα και την τουρκική εισβολή, η Ε/Κ πλευρά δεν κατόρθωσε να προσδιορίσει συγκεκριμένα ποια λύση επιδιώκει. Κάποιοι έμειναν κολλημένοι σε μια ορολογία, τη «Διζωνική Δικοινοτική Ομοσπονδία», η οποία προσδιορίζει μόνο ως ένα βαθμό το περιεχόμενο της λύσης και επιδέχεται πολλές ερμηνείες. Για παράδειγμα το αν σε μια λύση του κυπριακού θα προβλέπεται εκ περιτροπής προεδρία, σταθμισμένη ψήφος και παραμονή εποίκων, δεν μπορεί να προσδιοριστεί από την ορολογία αυτή. Μπορεί να υπάρξει ΔΔΟ με αυτά τα χαρακτηριστικά μπορεί όμως να υπάρξει ΔΔΟ και χωρίς αυτά τα χαρακτηριστικά. Παράλληλα η ΔΔΟ δεν μπορεί παρά να σημαίνει δύο ζώνες, όπου η κάθε ζώνη θα ελέγχεται από την κάθε κοινότητα. Αυτή η λύση δεν απέχει πολύ από τη συνομοσπονδία και τη συγκεκαλυμμένη διχοτόμηση.

Την ίδια στιγμή ο κάθε Πρόεδρος της Κυπριακής Δημοκρατίας, από το 1974 έως και σήμερα, ακολουθούσε τη δική του τακτική, η οποία τις πλείστες φορές μεταφραζόταν με συνεχείς απαράδεκτες υποχωρήσεις. Οι υποχωρήσεις αυτές ήταν συνήθως αντιδημοκρατικές, άδικες και ενάντια στα θεμελιώδη ανθρώπινα δικαιώματα με αποτέλεσμα η επιδιωκόμενη λύση να είναι ουσιαστικά μη λειτουργική, αντιδημοκρατική και άδικη.

Το πιο βασικό πρόβλημα που αντιμετωπίζει η Ε/Κ πλευρά είναι η απουσία συγκεκριμένου στόχου για την επίλυση του κυπριακού, τον οποίο στόχο θα έχουν σαν ευαγγέλιο οι εκάστοτε κυβερνώντες. Αυτό δεν έχει ξεκαθαρίσει ακόμα και γι’ αυτό το λόγο φτάσαμε στο σημείο να έχουμε σήμερα ένα Πρόεδρο της Δημοκρατίας που πρότεινε με δική του πρωτοβουλία (!!) πρόνοιες αντιδημοκρατικές και άδικες, έχοντας την στήριξη και του μεγαλύτερου κόμματος της αντιπολίτευσης.

Άρα εκείνο που πρέπει να απασχολήσει όλους μας είναι πρώτα απ’ όλα ποια μορφή λύσης επιδιώκουμε και με ποιο συγκεκριμένο περιεχόμενο. Καμιά μορφή λύσης δεν μπορεί να είναι δίκαιη, δημοκρατική και λειτουργική αν δεν συνοδεύεται από δίκαιο, λειτουργικό και δημοκρατικό περιεχόμενο.

Δεύτερο θα πρέπει να μας απασχολήσει αν η λύση της ΔΔΟ, με τα διχοτομικά αλλά και διαχωριστικά στοιχεία που εμπεριέχουν τόσο η διζωνικότητα όσο και η ομοσπονδιακή μορφή λύσης, είναι η σωστή επιδιωκόμενη λύση. Διότι αν κακώς επιμένουμε στη ΔΔΟ κι αν η ΔΔΟ οδηγήσει τελικά σε καταπάτηση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, σε διχασμό του Ε/Κ και του Τ/Κ, σε δύο ζώνες, μια ελληνοκυπριακή και μια τουρκοκυπριακή και σε άλλες διαιρετικές πρόνοιες που ουσιαστικά οδηγούν στη διχοτόμηση τότε είμαστε απλά πολιτικά ανώριμοι και ανόητοι να επιδιώκουμε τέτοια λύση, όσο κι αν η ΔΔΟ είναι για κάποιους η μόνη εφικτή λύση. Με απλά λόγια τι να κάνω μια «εφικτή» λύση όταν αυτή οδηγεί στη διάλυση;; Τι να κάνω μια «εφικτή» λύση όταν αυτή δεν λύνει το πρόβλημα αλλά μπορεί να δημιουργήσει ένα νέο πρόβλημα πολύ μεγαλύτερο και ίσως και μοιραίο για την επιβίωση του κυπριακού λαού;;  

Εκ της συντακτικής ομάδας

"Κύπρος Ενιαία Λεύτερη Σοσιαλιστική''